Als u voor de eerste keer een medicijn krijgt, geeft de apotheek hierover uitleg in een gesprek. Dit noemen we ook wel een begeleidingsgesprek of adviesgesprek.
U krijgt dit adviesgesprek ook als u een medicijn al gebruikte maar dit meer dan 1 jaar geleden ophaalde. Officieel noemt men dit gesprek  ‘Terhandstelling en begeleidingsgesprek nieuw geneesmiddel’. Onder die naam staat het op de rekening van uw zorgverzekeraar.

Wie bepaalt of een begeleidingsgesprek nodig is?

De apotheker beoordeelt zelf of een begeleidingsgesprek noodzakelijk is. Bijna altijd is een begeleidingsgesprek belangrijk en dus noodzakelijk. Dit is nodig om u te helpen de medicijnen op de juiste manier te gaan gebruiken. Ook als u de medicijnen eerder hebt gebruikt, maar dit langer dan een jaar geleden is. 
Alleen als de apotheker vindt dat een begeleidingsgesprek niet nodig is, kan de apotheker besluiten om geen begeleidingsgesprek te voeren. De apotheker brengt dan uiteraard geen begeleidingsgesprek in rekening.

Inhoud begeleidingsgesprek

De apotheekmedewerker bespreekt met u wat u van uw medicijn kunt verwachten. Hij of zij vertelt iets over:

• De werking van het medicijn;
• Hoe u het medicijn moet gebruiken en de dosering;
• Mogelijke bijwerkingen;
• Andere bijzonderheden, adviezen of waarschuwingen;
• Wisselwerkingen met andere medicijnen die u gebruikt.

Op de rekening van uw zorgverzekeraar ziet u:

• De kosten van het medicijn zelf;
• De kosten voor de apotheekzorg (Terhandstelling en begeleidingsgesprek nieuw medicijn).

De precieze kosten kunnen bij de ene zorgverzekeraar anders zijn dan bij de andere. De kosten kunnen onder uw eigen risico vallen. Neem voor vragen over de kosten contact op met uw zorgverzekeraar.

Het maakt niet uit of u dure of goedkope medicijnen krijgt: u betaalt dezelfde kosten voor het begeleidingsgesprek. Zo krijgt u onafhankelijk advies.

‘Ik had de schrik in de benen. Daar lag ik, op straat, gevallen. Mijn heup was gebroken. Ik heb zwakke botten, weet u. ‘Daar krijg ik nu medicijnen voor. Die moet ik staand innemen. Anders tasten ze de slokdarm aan. Dat zei de apotheker toen ik ze de eerste keer kwam halen. Ik neem mijn pillen nu zonder problemen. Mijn heup doet ’t weer. Mijn botten zijn sterker. Ik durf de straat weer op.’

‘Ik had al zo’n vermoeden. Op een gegeven moment zat ik op mijn werk, ik dacht: ik ga zo van mijn stokje. Inderdaad: bloedarmoede. Dus nu krijg ik ijzerpillen. Die mag ik niet innemen met melk. Anders wordt het ijzer niet goed opgenomen. Dat vertelde de apotheker toen ik ze de eerste keer kwam halen.

‘Wel goed om te weten, anders heb je er nog niks aan natuurlijk! Ik voel me al een stuk beter. Niet meer zo licht in m’n hoofd. Zo zing ik het nog wel uit tot aan mijn verlof.